Siedząc rano przy stole i trzymając w dłoniach ulubioną filiżankę, pomyślałam o jednej z najpopularniejszych angielskich rymowanek dla dzieci – opowieści o Humptym Dumptym. Pamiętacie ten krótki wierszyk? Wielkie, człekokształtne jajko spada z muru, a finał tej historii niesie ze sobą genialną w swojej prostocie, choć brutalną metaforę:
„All the king's horses and all the king's men / Couldn't put Humpty together again”(Wszystkie królewskie konie i króla dworzanie / Złożyć do kupy nie byli go w stanie).
Ta dziecięca wyliczanka dotyka czegoś, z czym każdy z nas mierzy się w dorosłym życiu. Mówi o nieodwracalności. O tym, że istnieją na świecie rzeczy tak delikatne, że gdy raz pękną, żadna siła, żadna władza ani najszczersze chęci nie przywrócą im pierwotnego kształtu.
Najbardziej jaskrawym przykładem tej prawdy są nasze relacje z ludźmi.
Kruchość ukryta w codzienności
Często wydaje nam się, że przyjaźń, miłość czy bliska więź rodzinna to struktury rzeźbione w kamieniu. Skoro budowaliśmy je latami, przetrwają wszystko. Nic bardziej mylnego. Bliskość bywa krucha jak najcieńsza porcelana. Czasem do katastrofy nie potrzeba wielkiej, spektakularnej zdrady. Wystarczy chwila nieuwagi, słowo wypowiedziane w gniewie, chroniczna obojętność lub zaniechanie, które działa jak powolne spychanie naszej relacji z krawędzi muru.
I nagle następuje upadek. Coś pęka.
Kiedy „królewscy dworzanie” są bezradni
W rymowance do ratowania Humpty'ego ruszają całe pułki – konie, żołnierze, dworzanie. Król wysyła całą swoją armię, potęgę i zasoby. W życiu bywa podobnie. Kiedy orientujemy się, że tracimy kogoś bliskiego, zaczynamy mobilizować wszystkie siły:
próbujemy logicznych argumentów,
przepraszamy, zasypujemy prezentami,
angażujemy wspólnych znajomych,
obiecujemy poprawę i odwołujemy się do wspólnej przeszłości.
Uruchamiamy całą naszą „królewską armię” ratunkową. I ze zdumieniem odkrywamy, że to nie działa. Dlaczego? Ponieważ zaufanie i poczucie bezpieczeństwa nie podlegają mechanicznemu procesowi naprawy. Relacja to żywy organizm, a nie potłuczony wazon, który można scalić bezbarwnym klejem.
Nawet jeśli uda nam się połączyć kawałki, linie pęknięć pozostają widoczne. Zmienia się struktura. Czasem próba siłowego „sklejenia” relacji przynosi tylko więcej bólu, bo ostre krawędzie dawnych żalów wciąż ranią przy każdym dotknięciu.
Lekcja od Humpty'ego Dumpty'ego
Co zatem pozostaje nam z tej refleksji? Przede wszystkim uważność na to, co mamy tu i teraz. Świadomość, że nic nie jest dane raz na zawsze, uczy nas większej delikatności w obcowaniu z drugim człowiekiem. Zamiast testować wytrzymałość naszych więzi i sprawdzać, jak blisko krawędzi muru mogą stanąć, warto otoczyć je codzienną, drobną troską.
Bo najpiękniejsza i zarazem najtrudniejsza prawda o relacjach brzmi: o wiele łatwiej jest je chronić przed upadkiem, niż później, stojąc nad skorupami, bezradnie czekać na królewską armię.
A jak to wygląda z Waszej perspektywy? Czy zdarzyło Wam się kiedyś zbierać z ziemi kawałki relacji, której nie dało się już uratować?
PS Antromorficzne cechy jajku nadał Lewis Carroll w "Po drugiej stronie lustra". Pamiętacie go?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dzielcie się swoimi przemyśleniami, uwagami, propozycjami. Proszę jednak, abyście poruszali się w granicach dobrego smaku i kultury osobistej, za co z góry dziękuję :)