Dzisiaj chciałam porozmawiać z Wami o czymś, co niezmiennie wywołuje u mnie ciepły uśmiech, ale i ciche westchnienie tęsknoty. Czy pamiętacie jeszcze Kabaret Starszych Panów?
Świat, którego już nie ma
Kiedy myślę o Jeremim Przyborze i Jerzym Wasowskim, przed oczami staje mi czarno-biały kadr, w którym elegancja nie była na pokaz, a słowo miało absolutną wagę. Dwaj panowie w żakietach tzw. "jaskółkach", z cylindrami na głowach, wprowadzali nas do uniwersum pełnego subtelnego dowcipu, liryzmu i niespotykanej nigdzie indziej kultury osobistej.
To nie był zwykły program rozrywkowy. To była oaza inteligencji, rymu idealnego i melodii, które natychmiast zapadały w serce. Kto z nas nie nucił pod nosem "Piosenka jest dobra na wszystko", nie uśmiechał się przy "Addio, pomidory!" czy nie wzruszał przy "Na całej połaci śnieg"?
W tamtych tekstach ukryta była niezwykła mądrość – podana lekko, z przymrużeniem oka, bez cienia wulgarności czy taniej kontrowersji. Starsi Panowie traktowali swojego widza z ogromnym szacunkiem, jak partnera w inteligentnej rozmowie.
Melancholia pustych foteli
I tutaj pojawia się ten cichy, trochę parzący w serce smutek. Oglądając dzisiejszą scenę satyryczną, coraz częściej łapię się na tym, że patrzę w ekran z poczuciem ogromnej straty. Gdzie podziali się ich następcy?
Dzisiejszy humor bywa głośny, szybki, często jaskrawy i nastawiony na natychmiastowy efekt. Brakuje mi w nim tego dawnego niedopowiedzenia, poetyckiego kunsztu i gry słów, która bawiła do łez, nie raniąc nikogo po drodze.
Odchodzą mistrzowie, a fotele po nich pozostają puste. Bo czy da się zastąpić kogoś, kto potrafił połączyć kabaret z najwyższą formą sztuki literackiej?
To trochę bolesne, że współczesna rozrywka tak rzadko sięga po te wyższe rejestry wrażliwości. Tęsknię za tą rzadką dziś mieszanką melancholii i humoru, za czułością, z jaką Przybora i Wasowski opowiadali o ludzkich słabościach.
Ocalić od zapomnienia
Może i nie ma już następców Starszych Panów. Może tamta epoka musiała minąć bezpowrotnie. Ale na szczęście zostały nam nagrania, teksty i nuty, do których zawsze możemy wrócić, gdy świat wokół staje się zbyt głośny i chaotyczny.
Dla mnie Kabaret Starszych Panów to wciąż bezpieczna przystań. Ilekroć włączam ich piosenki, czuję, że dotykam czegoś absolutnie czystego i pięknego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dzielcie się swoimi przemyśleniami, uwagami, propozycjami. Proszę jednak, abyście poruszali się w granicach dobrego smaku i kultury osobistej, za co z góry dziękuję :)