Dzisiaj moja filiżanka wróciła do filmu "Znienawidzeni" z serialu "Czarne lustro".
Siedziałam tak nad parującą kawą, patrząc na ekran, i po raz kolejny z każdym kadrem filmu ubywało mi ochoty na łyk napoju, za to przybywało gęsiej skórki.
Dla tych, którzy nie kojarzą tego odcinka (choć gorąco polecam nadrobić!) – mechanizm jest prosty i przerażający. Ludzie w mediach społecznościowych używają hashtagu, aby wskazać osobę, którą gardzą. Ta, która uzbiera ich najwięcej w ciągu doby, ginie. Brzmi jak mroczne science-fiction? Niestety, seans zostawił mnie z poczuciem, że ta fikcja jest niebezpiecznie blisko naszej codzienności.
Lekkość kliknięcia, ciężar słowa
W odcinku najbardziej uderzyła mnie reakcja ludzi, gdy prawda wyszła na jaw. "Ja tylko rzuciłam żartem", "Wszyscy tak pisali", "Nie myślałam, że to naprawdę coś zmieni".
Jak to możliwe, że jako ludzkość wykształciliśmy w sobie tak ogromne przyzwolenie na brak odpowiedzialności za słowa?
Iluzja szklanego ekranu: smartfon stał się tarczą. Siedząc w bezpiecznym fotelu, z kubkiem ulubionej herbaty czy kawy, zapominamy, że po drugiej stronie światłowodu siedzi żywy człowiek. Taki sam jak my – z krwi, kości i emocji.
Efekt rozproszenia odpowiedzialności: wylewając hejt w grupie tysięcy innych komentujących, czujemy się rozgrzeszeni. Skoro tłum krzyczy, to mój pojedynczy głos przecież nie ma znaczenia, prawda?
Kultura natychmiastowości: emocja, impuls, klik. Nie ma już czasu na refleksję: „Czy to, co piszę, jest prawdziwe? Czy jest pomocne? Czy kogoś nie skrzywdzi?”
Cyfrowe szafoty
Współczesny internet momentami przypomina średniowieczny rynek, na którym tłum domaga się głowy skazańca. Różnica polega na tym, że dziś "szafotem" jest sekcja komentarzy, a katem może stać się każdy z nas, często bez poznania pełnego kontekstu sprawy.
Nienawiść stała się walutą, którą algorytmy chętnie promują, bo generuje zasięgi. Ale ceną za te zasięgi jest nasze człowieczeństwo. Słowa potrafią ranić tak samo mocno jak czyny, a rany, które zostawiają w psychice, potrafią krwawić latami.
Największym błędem technologii nie jest to, że daje nam narzędzia do niszczenia, ale to, że zdejmuje z nas poczucie winy za to niszczenie.
Powrót do uważności
Odstawiłam pustą filiżankę z postanowieniem zwracania baczniejszej uwagi na słowa. Zarówno te pisane publicznie, jak i te używane w prywatnych rozmowach.
W świecie, w którym tak łatwo jest kogoś "skasować", największą odwagą i luksusem staje się empatia. Zanim następnym razem wciśniemy Enter, dajmy sobie te trzy sekundy na oddech. Słowa mają moc kreowania, ale i niszczenia. I to my – nie algorytmy, nie telefony – wybieramy, jak tej mocy użyjemy.
A jakie są Wasze wrażenia po tym odcinku? Czy też macie poczucie, że granica między internetowym komentarzem a realną krzywdą już dawno się zatarła?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dzielcie się swoimi przemyśleniami, uwagami, propozycjami. Proszę jednak, abyście poruszali się w granicach dobrego smaku i kultury osobistej, za co z góry dziękuję :)