Sama od dawna codziennie praktykuję medytację i z całego serca polecam ją każdemu. Uważność przynosi do naszego codziennego życia mnóstwo spokoju, przestrzeń na oddech i pozwala zatrzymać się w pędzie, by nawiązać głębszy, pełen empatii kontakt ze sobą. Jednak jako osoba z natury dociekliwa, za każdym razem, gdy widzę w nagłówkach prasowych obietnice o „rewolucyjnym przełomie”, czuję potrzebę, by zaprosić nas wszystkich do małej chwili refleksji.
Wpadło mi dzisiaj w ręce omówienie bardzo ciekawego badania opisanego 8 sierpnia w serwisie ScienceDaily. Dotyczyło ono grupy uczestników intensywnego, siedmiodniowego wyjazdu medytacyjnego. W ciągu tego jednego tygodnia spędzili oni około 33 godzin na medytacji oraz innych praktykach nakierowanych na harmonię ciała i umysłu (mind-body).
Siedem dni i obiecujący ślad
Obserwacje naukowców brzmią niezwykle interesująco. Po zakończeniu programu u badanych odnotowano mierzalne zmiany w funkcjonalnej łączności mózgu, markerach odpornościowych oraz metabolizmie. Niezwykle poruszający był też kolejny krok doświadczenia — osocze krwi pobrane od uczestników wpływało na wzrost wypustek neuronów hodowanych w warunkach laboratoryjnych.
Z punktu widzenia biologii to fascynujący trop! Pokazuje, jak pięknie i głęboko nasz organizm potrafi odpowiedzieć na czas wyciszenia, skupienia i troski o własne wnętrze.
Pomiędzy faktem a nagłówkiem
I w tym miejscu warto zadać sobie pytanie, które tak często pojawia się na naszym blogu: jak właściwie czytać takie doniesienia?
Współczesne media uwielbiają proste słowa i wielkie obietnice. Hasło mówiące, że „medytacja przeprogramowuje mózg w tydzień”, brzmi zmysłowo i przyciąga wzrok, ale mocno upraszcza rzeczywistość. Gdy przyjrzymy się bliżej samej metodologii tego eksperymentu, dostrzeżemy kilka istotnych niuansów:
Niewielka grupa – badanie objęło zaledwie 20 zdrowych osób.
Splot wielu czynników – wyjazd łączył ze sobą medytację, pracę z ciałem, zmianę otoczenia i odpoczynek. Trudno jednoznacznie określić, który z tych elementów miał decydujący wpływ.
Brak grupy kontrolnej – bez grupy odniesienia nie mamy pewności, co było bezpośrednią zasługą medytacji, a co naturalną reakcją organizmu na odcięcie od codziennego stresu.
Czy to sprawia, że badanie straciło na wartości? Skądże! To wartościowy i intrygujący punkt wyjścia do dalszych poszukiwań. Pokazuje ważny biologiczny trop, ale jeszcze nie daje nam twardego dowodu na to, że medytacja na zawsze i w pełni „przebudowuje” naszą neurologię.
Piękno codziennej praktyki
Piszę o tym, ponieważ wierzę, że prawdziwa wartość medytacji wcale nie potrzebuje sensacyjnych nagłówków. Uważność jest wartościowa sama w sobie — daje nam wytchnienie, buduje wewnętrzną życzliwość i pozwala spojrzeć na świat z szerszej perspektywy.
Nie musimy czekać na obietnice naukowców o „magicznej transformacji”, by podarować sobie chwilę ciszy. Praktykujmy więc z radością, a do kolejnych doniesień neurobiologów podchodźmy z otwartym sercem, ciepłą ciekawością i zdrową, mądrą ostrożnością.
Autorka: dr Małgorzata Parzynowska
***
Jeśli zainteresował Cię ten temat, przeczytaj również:
- Zachód w poszukiwaniu utraconej uważności
- Jak japońskie „nagara undou” ratuje nas przed kultem produktywności
- Czy człowiek potrzebuje jeszcze samotności? O sztuce powrotu do siebie
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dzielcie się swoimi przemyśleniami, uwagami, propozycjami. Proszę jednak, abyście poruszali się w granicach dobrego smaku i kultury osobistej, za co z góry dziękuję :)